maandag 30 juni 2014

:-)


zondag 29 juni 2014

leeg

donderdag 26/6
gisteravond in bed gekropen om 20u30, niet weten wanneer ik in slaap ben gevallen, onrustig geslapen en wakker geworden om 2u en sindsdien niet meer geslapen
gister gesprek gehad met de vertrouwenspersoon - dat was een goed gesprek maar voor deeltijds werk weet ik nu al dat ik geen goedkeuring krijg.  Ik kreeg zelfs de raad mee om nog eens met mijn arts te gaan praten om een tijdje thuis te blijven, wat op mijn positieven te komen en om nadien terug deeltijds te beginnen werken onder progressieve tewerkstelling.

ben verdoofd naar huis gegaan - ik wil werken maar mijn lijf kan een voltijdse job niet aan, omdat ik niet meer op het ziekenfonds wou terugvallen heb ik tijdskrediet aangevraagd.  Na een tijdje kon mijn lijf zelfs een 4/5de niet aan dus legde mijn huisarts me halve dagen op maar nu blijkt dat zelfs dat niet mogelijk is.  Ik weet het even niet meer.

Naast het feit dat mijn lijf niet meewil is er nog het feit dat alles lijkt tegen te zitten en dat is ook niet goed voor 't kopje.  En ook al zijn dat misschien kleine druppeltjes, vele druppeltjes kunnen een grote emmer ook vullen!


zondag 29/6
ik heb de hele situatie enkele dagen laten bezinken.  Ben uiteindelijk terug naar mijn huisarts gegaan .. resultaat; terug thuis tot begin september.  Ergens denk ik dat dit misschien het beste is .. het kon simpelweg zo niet doorgaan.  Maar het besef dat héél dit alles vermeden had kunnen worden door in november vorig jaar mijn epi-medicatie te wijzigen zorgt nog steeds voor een wrang gevoel!

photo challenge 26/52


    
Ook dit is mijn stad.  Een stukje van de snelweg waar de voorbije maanden véél om te doen is geweest.  Op de 2 andere foto's resten glas aan de deur van de tramchauffeur.

woensdag 25 juni 2014

photo challenge 25/52

doeme .. door heel die situatie vorige week ben ik de photo challenge vergeten.

Deze week dus 2 fotootjes en we beginnen met een dood muisje!  Je komt dat nu eenmaal niet iedere dag tegen.  Vond het wel zielig ook al ben ik geen fan van muizen.

Deed me trouwens denken aan mijn ex.  Weet dat dat cliché-achtig klinkt; ongedierte en ex-en .. maar mijn ex heeft/had mij ooit eens overgehaald om een ratje in huis te nemen (what was i thinking..).

Even tussendoor; dit alles was toen we nog maar pas samenwoonde .. ge zijt jong en DOLverliefd, alles ziet ge door een roze bril, jullie 2 dat is voor eeuwig-en-altijd en als u lief u vraagt om te springen dan vraagt ge hem hoe hoog.

Dus .. zo verliefd als ik was heb ik 'ok' gezegd.  In de winkel keek hij (de ex, niet de rat) eens lief in mijn ogen en fluisterde in mijn oor dat zo'n beestje toch niet alleen kon zitten.  En ge hoort mij al afkomen .. zo verliefd als ik was zei ik 'ok' maar dan moesten het wel 2 mannetjes zijn.  Enkele weken later moesten wij naar een bruiloft en (u weet misschien al hoe dit gaat eindigen) en toen we thuiskwamen hadden we een heuse voetbalploeg!  Bleek dat 1 van de 2 niet zo héél mannelijk was!  En zo'n elftal in huis vond ik niet zo 'ok'.  Enkele dagen later heb ik heel de familie rat terug naar de winkel gebracht!

dinsdag 24 juni 2014

enkele dagen later..

Ondertussen zijn er enkele dagen overgegaan.  Het was een bewogen weekend; ik heb veel tranen gelaten, onregelmatig geslapen maar er waren ook momenten van vrolijkheid en gelach.  Ik besefte dat ik het hierbij niet kon laten dus maandagmiddag had ik nog maar eens een afspraak met mijn huisarts - die verdient trouwens een standbeeld!

Ik vertelde hoe het in de kliniek was gegaan en dat ik al contact had gehad met de liga  voor een afspraak om alles eens te bespreken..  Ze vroeg me wanneer mijn tijdskrediet ten einde liep en zei me dat ze me tot dan deeltijds werk oplegt.  Dat zou me toch wat tijd geven om alles eens terug te overzien, ondertussen start ik met het afbouw/opbouwschema van de oude/nieuwe medicatie (héél dat proces zou trouwens 4 weken duren) en in tussentijd kan ik eens informeren bij die liga over hun werking.

Ergens voelt het als toegeven maar aan de andere kant besef ik maar al te goed dat het zo niet meer verder kan.  Ik troost me met de gedachte dat ik tenminste heb geprobeerd!

maandag 23 juni 2014

opgepast emo-post!!

Indien u vrijdag ergens tussen Edegem en Hoboken een snikkend meisje op een fiets met coole fietstassen zag rijden, dat was ik!  Om maar te zeggen dat het bij de neuroloog maar zozo was en zelfs dat voelt dubbel aan.

Laat me beginnen met goed nieuws; de uitslag van het eeg was goed .. althans dat denk ik toch.  De neuroloog heeft daar niets over verteld dus ga ik ervan uit dat er niets vreemds op te zien was!
Wel wordt mijn medicatie aangepast want de dosis Keppra die ik nu neem is (naar het schijnt) een vrij hoge dosis en al die licht-uitgedrukte vervelende symptonen zouden daaraan kunnen liggen.

Van de bijna 4u dat ik in de kliniek was heb ik de neuroloog hooguit een kwartiertje gezien.  Niet dat ze geen interesse toonde "in mijn geval" maar er was iemand binnengekomen via de spoedafdeling dus daarom dat het zo lang duurde eer ze mij kon zien.  Op zich geen probleem, echt niet, maar waar ik mij wel aan stoor is het feit dat ik het gevoel had dat er niet echt naar mij werd geluisterd.  Van de 10 vragen heb ik op 1 een antwoord gekregen en ik heb er een hoop vragen bijgekregen.

Ik heb letterlijk gezegd dat ik vreesde dat ik mijn job zou verliezen door de huidige problemen maar ik kreeg enkel als antwoord dat dat wel goed zal komen door andere medicatie.  De arts gaf me het voorbeeld van een meisje dat vorig jaar ook van medicatie was verandert en dat ze dit jaar (!!) perfect is afgestudeerd met thesis en al .. mijn gedacht; fantastisch voor haar, echt hé, maar daar heb ik NU eigenlijk niet veel aan!

Ik vertelde haar over het tijdskrediet dat begin september afloopt en dat ik aanvoelde dat mijn lichaam een voltijdse job niet meer aankan, zij gaf me gelijk en vertelde me dat ik niet de enige ben met dat probleem (..) en dat progressieven tewerkstelling bestaat en dat ze daar achter staat.  Ik moest er nog maar eens over nadenken en dan mocht ik gerust in september terug komen..  mijn gedacht; misschien is het in september wel niet meer nodig!

En zo kan ik nog voorbeelden geven.  Ik heb uiteindelijk mijn mond maar gehouden, ze was te druk bezig met voorschriftjes schrijven en bij ieder ding dat ik zei verwees ze naar de medicatie!

En toen stond ik op de gang!  Met een hoop voorschriften en de link naar de liga tegen epilepsie (daar moest ik maar eens naar surfen en contact opnemen met de provincieverantwoordelijke)!

Ben het eerste toilet dat ik tegenkwam binnen'gestormd' en ben beginnen huilen uit pure frustratie!

Onder het mom van moet-er-nog-sarcasme-zijn; de voorbije weken had ik regelmatig het gevoel dat ik mijn verstand aan het verliezen was maar dat kwam dus allemaal door de pillen maar nu heb ik andere pillen voorgeschreven gekregen en alles zou goed moeten komen!!  Ik heb dat punt bereikt van Eerst Zien en Dan Geloven!!  En ondertussen leef ik mijn leventje onder het mom van Eat Cry Pray Sleep Love Survive

donderdag 19 juni 2014

Feit - wereldbeker = ontslagen trainers

Je gaat dat merken hé; na het wk staan er plots een aantal voetbaltrainers meer aan de stempellokalen!

woensdag 18 juni 2014

antwoorden

nog 2 dagen!
nog 2 dagen .. en dan mag ik op controle bij de neuroloog .. en blij dat ik daarmee ben!  ECHT

De voorbije weken waren zwaar!  Op sommige momenten was de druk in mijn hoofd niet te houden en dacht ik dat ik mijn verstand aan het verliezen was!  En dan heb ik nog niet over al die andere toestanden van vlekken-zien, kleurschakeringen die veranderen en onbewust cijfers door elkaar halen..  Ik zat bij de huisarts en vroeg om zwaardere medicatie, ik kreeg die voorgeschreven maar achteraf bleek die niet te werken.  Maar de afspraak met de neuroloog kwam iedere dag dichter en ik dacht het te zullen halen zonder nog een keer afwezig te zijn op het werk.

Tot maandagochtend .. een collega had me vorige week gevraagd om gegevens te wijzigen in onze databank.  Ik heb dat gedaan, heb dat zelfs dubbel gecheckt omdat ik mezelf de laatste tijd erop betrap domme fouten te maken .. ik was er heilig van overtuigd dat ik dat ene vinkje had gezet.
En toen was er die mail van die collega om te zeggen dat dat vinkje ontbrak..
Heb in onze databank dat ene vinkje gezet, ben naar de kleedkamer gegaan, heb er even gehuild en toen online een afspraak bij de huisarts gemaakt .. nog maar eens.  Heb haar gezegd dat ik echt aan het einde van mijn latijn ben.

Vrijdag bij de neuroloog overloop ik mijn lijst (we spreken al lang niet meer van een lijs'tje') en de huisarts heeft me een brief meegegeven.  Ik vrees dat ik met een kwartiertje spreekuurtijd niet ga toekomen..

zaterdag 14 juni 2014

photo challenge 24/52

Her en der in mijn stad staan er elektriciteitskasten (zoals wel meer terug te vinden in andere steden..).  Om graffiti tegen te gaan hebben ze enkele jaren geleden begonnen om die (eigenlijkfeitelijk) lelijke lompe dingen te beschilderen en meestal hebben die een bepaald thema.

Deze staat aan de 'laadkade' van de stadsschouwburg; daar waar de apparatuur en eventuele podia worden binnengebracht.  De afbeelding op de kast toont een man die een zware kist op wieltjes duwt en het meisje naast hem heeft (elektriciteits-) draad vast.

vrijdag 13 juni 2014

photo challenge 23/52

't is hier wat stil hé .. 'k weet maar daarover later meer.
Er is nog steeds de photo challenge en ik heb wat in te halen .. vandaar deze week 2 foto's en hier vind je de eerste!  Voor de 2de heb ik al een idee maar dat is voor later dit weekend.

herinner je deze toren nog?  Wel deze week schiet daar dit nog maar van over!