zondag 23 februari 2014

photo challenge 7/52 & 8/52

Deze week 2 fotootjes wegens geen-foto in week 7..
De 1ste foto trok ik ergens van de week, weet niet meer welke dag.  Vond het wel een grappige sticker op de achterruit van een 5-persoonwagen  ;-)

De 2de foto trok ik daarstraks toen ik van M. kwam gefietst.  Dat kunstwerk (?) staat ergens midden in een veld/groene vlakte aan de grens Wilrijk/Edegem.  Volgens mij stellen het paarden voor .. maar dat zie ik er niet in.  Misschien had ik beter een foto genomen van de echte exemplaren in de wei er tegenover..

  

stukje cake iemand?

Af en toe is het (nog steeds) pure chaos in mijn hoofd.

De anders vrij rustige-en-weet-wat-ze-wil-lie° verandert in een opgefokt-kipje-die-niet-weet-wat-eerst-te-doen .. enfin, ik ben ik niet meer ..   Tijdens zo'n fase/periode worden lijstjes chaotisch afgewerkt omdat ik me halverwege herinner dat er iets anders moet gebeuren.  In plaats van eerst taak1 af te werken, laat ik dan prompt alles liggen om aan taak2 te beginnen (halverwege taak2 laat ik dan alles vallen om taak1 af te werken..).  Op het einde is alles wel afgewerkt maar de manier waarop kan wel beter.

Dit fenomeen is ongeveer een jaar geleden opgedoken en langzaamaan ben ik hieraan gewend geraakt.  Meestal zijn dat dagen van moeilijk op/uit mijn woorden raken en onhandigheid.  In het begin wist ik niet wat me overkwam, ik weet dat dat vreemd klinkt maar het is zo!  Ik deed dan gewoon wat er in me opkwam en probeerde me doorheen de situatie te worstelen.  Ondertussen voel ik die situatie's ook aan en herken die ook .. ik heb ermee leren leven en het begint te lukken om die situatie's de kop te bieden.

Héél af en toe komt het nog voor dat ik mijn grip verlies op zo'n situatie.  Ben ik thuis dan ga ik met mijn rug tegen de muur zitten, sluit mijn ogen en blijf zo even zitten.  Ben ik in het openbaar en ben alleen, dan maak ik me zo snel mogelijk uit de voeten.  Weg uit de menigte!

En 9 van de 10 bak ik later die dag een cake!  Het is namelijk zo dat ik kalm word tijdens het opkloppen van eiwit!  Het klinkt ONGELOOFLIJK grappig/hilarisch/belachelijk (en dat is het ook) maar het is zo!  En daar deze week er niet bepaald eentje was om over naar huis te schrijven staan er nu dus 2 grote en 1 kleine cake in mijn keuken..

vrijdag 21 februari 2014

lopen

Het lopen gaat/ging vlot.  Ik heb ervoor gekozen om op straat te lopen, niet de ideale ondergrond maar wel een effen loopterrein in tegenstelling tot het park.  Kwestie om het risico op het omslaan van mijn enkels zo laag mogelijk te houden.  De pijn in mijn rechterheup speelde wel terug op maar ik heb gemerkt dat als ik kleine stappen loop dat die pijn dragelijk is.  En dus lopen we verder .. ook al neem ik belachelijk kleine stappen - moest ik mezelf zien lopen ik zou mezelf uitlachen .. denk ik ;-)

Maar toen waren daar enkele nachten van amper 3 uurtjes slaap!  Mijn lijf kwam direct in opstand..  De pijn in de gewrichten werd erger, ik voelde de spieren in mijn nek krampachtig samentrekken en ik kreeg het maar niet warm.  Na 2 dagen van uren slaap en veel zetel-hangen ziet mijn lijf het al wat beter  zitten maar het wil nog niet gaan lopen.  Dus zijn we overeen gekomen dat we vanaf volgende week terug de baan opgaan!  Dit weekend word de fiets wel terug van stal gehaald en doen we een trainingske op de crosstrainer..

zaterdag 15 februari 2014

een man met 'goede ideeën'..

Dan denk je dat je iemand goed en wel kent.  Je kent zijn/haar goede kantjes maar evengoed de slechte.    Je weet ook dat die persoon niet meer zal veranderen en dat je hem/haar zal moet 'nemen' zoals hij/zij is en dan vooral de slechte kanten!  En je hebt je daar bij neergelegd.

Maar dan hoor je van een vriendin dat die persoon, die je wel denkt te kennen, plots heeft zitten verkondigen dat hij/zij van mening is dat Hitler wel goede ideeën had..

En dan zit je die vriendin met grote ogen aan te staren, vol ongeloof.  Je fluistert "wablieft" en "meen je dat?" in de hoop dat je ze verkeerd hebt begrepen maar je krijgt hetzelfde te horen, gevolgd door "echt waar, vraag maar aan K.!".

Je denkt onmiddellijk aan tante en nonkel en hun verhalen over de oorlog.  Over de bom die viel op cinema Rex in Antwerpen en dat er paniek in de familie was omdat nonkel (toen nog nonkeltje) was gaan helpen omdat hij bij de scouts een ehbo-cursus had gekregen en dat zijn ouders geen idee hadden waar hij was.  Aan de smokkelverhalen van tante die met haar Joodse familie ondergedoken zat op den buiten.  Hoe tante keer op keer uitlegde hoe je aan het geluid kon opmaken of er een V1 of een V2 'in aantocht' was.

En dan zucht je eens, haalt je schouders op en denk je bij jezelf dat het intellectueel vermogen van sommigen maar héél beperkt is!

vrijdag 14 februari 2014

small steps

Het lopen dus..
Dat gaat vlot al doet mijn r-heup pijn maar dat is doenbaar als ik met kleine stapjes loop.  Het is geen zicht hé (moest ik mezelf zien lopen dan denk ik dat ik in een deuk lig) maar zodra ik grotere stappen neem is daar die hardnekkige pijn weer dus beginnen we met kleine stapjes en van de week spreek ik de kinesist eens aan over die pijn.

Dat ik al ben ingeschreven voor de short run tijdens de ten miles hou ik nog lekker voor mezelf  ;-)

zondag 9 februari 2014

photo challenge - 6/52



Ik wou dat ik een zonnige foto kon plaatsen maar toen ik gister over de markt liep was er alleen maar een grijze hemel die af en toe huilde..
Normaal gezien staat er zowel bij de pastaman als het kraam links van hen - Geitenboerderij Polle - veel volk en moet je dan ook geduld hebben eer het jou beurt is maar door het miezerige weer was dat dus niet het geval.  Voordeel was dan wel dat er meer kaastaart voor mij was  :-)

zaterdag 8 februari 2014

afstoffen

Van de week zei K. dat ze zich heeft ingeschreven voor de ten miles.  En dat deed pijn .. dat pikte .. pikte ferm.

Het-voorzichtig-aan-doen haalt niets of weinig uit en dus heb ik besloten om mijn loopschoenen terug vanonder het stof te halen.  Misschien raak ik nog gereed om de 5km mee te lopen met de ten miles.  Ik ben eens benieuwd of de situatie zal verergeren door stilletjesaan terug te beginnen sporten..

maandag 3 februari 2014

adem in en adem uit

Het is een zinnetje dat de laatste tijd veel wordt gezegd op het werk.  De inkanteling is nogal stroef verlopen en waar de meesten angst voor hadden is uiteindelijk ook gebeurd.  Namelijk dat één collega alle 'macht' naar zich heeft toegetrokken en zich daar ook naar gedraagt.

De collega stond al vrij hoog maar nu de grote baas op een andere locatie zit en maar één voormiddag per week bij ons aanwezig is, heeft de collega vrij spel.  De laatste weken heb ik nog geen 1 positief woord over haar horen vallen.

Zo hebben wij 2 woensdag een 'afsprakengesprek'.  Tijdens dat gesprek worden er afspraken omtrent het werk gemaakt, zo kunnen er afspraken gemaakt worden ivm opdrachten die de ene partij zou moeten (proberen) af te ronden voor een bepaalde datum.  Omdat er op alle diensten jaarlijks zo'n gesprekken worden gehouden is het vrij normaal dat dat ook bij ons doorgaat.

Maar dan ..
Vandaag hebben 2 collega's een opleiding gekregen in het voeren/leiden van zo'n gesprekken.  De afspraak van woensdag ligt al enkele weken vast!  En dan is er nog T. mijn andere collega die ook een afsprakengesprek 'moet ondergaan'.  Maar iedereen op onze dienst weet nu al dat T. begin mei zal worden overgeplaatst naar een andere dienst!  Waarom dan nog een afsprakengesprek?

Afsprakengesprek .. eigenlijkfeitelijk een belachelijk woord, niet?

Tegen de middagpauze kreeg ik een e-mail; of ik het gesprek van woensdag al kon voorbereiden .. met eventuele vragen en/of opmerkingen.  En als ik opdrachten had kon ik dat steeds voorleggen op het gesprek.

Ik moest denken aan dat kookprogramma waarop de chef van dienst op het einde van het programma zijn arm om de schouder van de andere partij slaat en dan op kinderlijke toon vraag; "En nu .. wat hebben we geleerd vandaag?"

zondag 2 februari 2014

hip?

"jah zenne alles eel goe me my en ons mamake doet het ook eel goe :)
.. te houde ma voor de rest gaget heel goed!
En hoe gaget meju"

De laatste weken sms ik wat meer met mijn groot petekind.  Naast sms-jes of telefoontjes naar zijn mama M. stuur ik hem om de x-aantal dagen een smsje om te horen hoe het met hem gaat.  En dan krijg ik een antwoord in de trend van hierboven .. dat ik steeds 2x moet lezen omdat dat in sms-taal is getypt en ik ben daar niet zo met mee .. ik bedoel; ik ben daar totaal niet met mee!  Ik ben nog van de generatie die de algemene spellingsregels toepast en gebruik maakt van punten en komma's.

Ik die dacht een hippe meter te zijn  ;-)
Al moet ik toegeven af en toe de lange 'ij' te vervangen door een 'y'!
Maakt dat van mij toch een ietsiepietsie hip?

photo challenge - 5/52

gisteravond rond 17u45 getrokken