zondag 30 juni 2013

keuzes

ofwel de Waddeneilanden
ofwel Oostduinkerke
ofwel Amsterdam

nu nog kiezen .. of combineren dat kan ook :-)

donderdag 27 juni 2013

Nog nooit meegemaakt

.. overal in de wereld 'wacht' men tot Nelson Mandela komt te overlijden
.. de wereldpers is aanwezig
.. het kan voor ieder ogenblik zijn

Het zijn maar enkele zinnen die de voorbije dagen in het journaal zijn gepasseerd.  En ok, hij is een groot man, hij is een icoon maar ik vind de huidige gang van verslaggeving echt niet kunnen.  Om het cru te zeggen; de man is nog niet dood hé!  En het lijkt alsof ik daar de enige in ben.
Hij verdient zoveel meer respect!

zaterdag 22 juni 2013

genoeg!

Vrijdag was ik gestopt met de ene medicatie zodat ik met de andere van start kon gaan.  En dus nam ik 's ochtends de eerste 'portie' van de 3 .. en daarop volgde een migraine-aanval!

Ik heb er genoeg van, ben het echt spuugzat en dus heb ik besloten om een maandje te stoppen met doktersbezoeken, medicatieplannen, onderzoeken, telefoontjes naar her en der, ..
Niet enkel de artsen staan tegenover elkaar, de verzekering en mutualiteit spreken elkaar ook tegen.

Maandag bel ik wel om een afspraak te maken met de chirurg voor die inspuiting in de heup maar tot dan toe stop ik er gewoon mee.  Gaat dat iets uithalen?  9 Van de 10 gaat de pijn alleen maar verergeren maar zelfs dat heb ik voorover (dat zeg ik nu hé..).

Misschien dat mijn maag me nog het dankbaarste gaat zijn..

maandag 17 juni 2013

jij

Hey jij

Binnenkort is het 12 jaar geleden dat je bent vertrokken.  En vandaag is niet anders dan eender andere dag maar toch is er iets dat wringt..  Er is iets dat me van het hart moet.

Ik heb je nooit verweten dat je bent weggegaan, het was nu eenmaal zo en ik weet dat als je een keuze had gehad je ervoor had gekozen om hier te blijven hoe moeilijk we het ook hadden maar daar hadden we wel een oplossing voor gevonden.  Maar we weten beide hoe het is gegaan.  Heeft het zin om daarbij stil te staan?  Neen want dat verandert niets aan de hele situatie!  Dat niet-lang-bij-stilstaan-bij-situaties-en-er-gewoon-voor-gaan heb ik trouwens van jou en daar ben ik trots op (ook al trekken sommigen rondom me de haren uit hun hoofd om die (eigenwijze) karaktertrek).

Maar toch is er dat ene iets..  Om de één of andere reden heb ik het de voorbij maanden moeilijker gehad met je afwezigheid.  Het is moeilijk te omschrijven, het is alsof de pijn intenser is geworden.  Daar waar ze vroeger gewoon een constante aan de oppervlakte was, hakt ze nu resoluut op me in.

want
jij had bij me moeten zijn die 5de oktober vorig jaar
jij had me moeten troosten en zeggen dat alles wel goed zou komen
jij had zich over mij moeten buigen toen ik op intensieve lag
jij had op mijn kamer moeten zijn toen ik van recovery kwam
ik wou jou als eerste zien toen men me op de kamer terugbracht

Het klinkt enorm egoïstisch en het komt over als één groot verwijt maar dat is het niet begrijp dat alsjeblieft, ik bedoel dat niet zo!  Misschien geeft het gewoon weer hoe hard ik je mis?  En is het ergens niet mooi dat ik, na zovele jaren, het nog steeds moeilijk heb met het feit dat je er niet meer bent?

Er wordt gezegd dat pijn slijt met de jaren maar de voorbije maanden heb ik het gevoel dat het alleen maar erger wordt.

ik mis je
xx

donderdag 13 juni 2013

de ene en de andere

2 dokters .. lijnrecht tegenover elkaar
ik weet het niet meer


aanvulling (enkele dagen later)
Donderdagmiddag stonden mijn zenuwen op scherp en mijn pa deed daar niet veel goed aan.

Om een heel lang verhaal kort te vertellen; ik kwam hem héél per ongeluk tegen en hij vroeg me waarom ik die dag thuis was.  Nu is het zo dat ik een slechte leugenaar ben en dus vertelde ik hem in grote lijnen het hele circus dat al een goede 6 weken aan de gang is (enkele weken geleden had ik hem al wat verteld waarop hij de hele situatie naar mijn gevoel wat weglachte).  Waarop die droogjes vraagt waarom ik hem niet gebeld heb want dat die situatie ook wel door zijn hoofd spookt.  Waarop ik hem beetje kortaf antwoordde toesnauwde dat ik niet voor paniek wou zorgen EN oh ja dat die situatie ook wel eens door mijn hoofd zou kunnen spoken!  Typisch mijn pa, constant en steeds in de eerste-persoon-enkelvoud denken zonder zich voor te stellen hoe de andere partij zich wel eens zou kunnen voelen.  Zijn reactie was ook zo'n typisch trekje van hem .. hij zei kortaf (letterlijk) "enfin ik moet gaan, hou me op de hoogte!"  We kusten elkaar  dag en hij draaide zich om.  Dames en heren, may i present you mijn pa dus.  Ondanks de gebeurtenissen van de voorbije maanden dus nog geen haar verandert!

Anyhoew .. ik dus naar huis om iets later naar de kliniek te vertrekken en éénmaal bij de chirurg binnen was het niet echt veel beter.
Van de arts die de echo's had genomen wist ik al dat er wat verkalking te zien was maar er was verder niets te zien wat die uitstraling zou verklaren.  De chirurg herhaalde dat nog eens maar sprak ook van een ontsteking die te behandelen was met ontstekingsremmers en een inspuiting (en ik heb het hier over mijn heup hé, over de schouder is er geen woord gesproken).  Nu zat ik voor die man met de nodige medicatie achter 'de kiezen' waardoor ik wat suf overkwam maar bij het horen van die 'inspuiting' dacht ik onmiddellijk 'no way' .. maar hij wist dat nog niet.  Nu ga ik niet in details treden maar het komt erop neer dat ik enkel voor de spierontspanners heb gekozen.

Waar ik me wel aan erger is dat hij op een gegeven ogenblik mij vroeg waarom ik die medicatie tegen de zenuwpijn nam (die liggen aan de basis van dat suf-zijn .. maar suf zoals in van-de-wereld-zijn wat ook indirect een gevolg heeft op mijn spraak..).  En het enige wat ik kon denken was: "U bent neurochirurg en u vraagt MIJ waarom ik die medicatie neem?"..  Nu, ik heb dat gedacht en niet luidop gezegd (zo stoer ben ik niet *flauw lachje*) .. ik had ook geen zin in een discussie, ik heb hem wel, vrij verontwaardigd, gezegd dat ik enkel vertel wat men mij heeft verteld.  En niet veel later ben ik buiten gestapt.

..
Het is nu zaterdag en ik heb me voorgenomen om héél de situatie het circus wat te laten bezinken.  Maandag ga ik nog maar eens naar de huisarts om de dingen te bespreken..

dinsdag 11 juni 2013

lucht

gister huisarts, vandaag foto's en echo heup, morgen echo schouder en overmorgen terug op consultatie
en dan is het weer bijna weekend
.. ik begin het langzamerhand ongelooflijk zat te worden

donderdag 6 juni 2013

Nog zo'n schoontje

woensdag 5 juni 2013

The phantom in my head

Raad eens waar ik eergisteravond en gisterochtend zat?  Bij de huisarts, jawel.  Vandaag of morgen vraagt ze een omgangsverbod aan..

't Zou wel degelijk aan het litteken/littekenweefsel liggen  *foei litteken*  maar in tegenstelling tot wat de neuroloog me heeft verteld is er wel medicatie voor/tegen - die werkt momenteel nog niet maar daar zou binnen enkele dagen verandering in moeten komen (please please please).  Waarom die man me dat niet diezelfde dag nog heeft gezegd is voor mij ook een raadsel .. ben ergens dan ook vrij pissed off op die man!  Maar ja, mij kwaad maken brengt ook geen verandering in heel de zaak.

Iets moeilijker is 't feit dat ik mag preken van 'fantoompijn'.  En daar had ik schrik voor want cru gezegd is fantoompijn pijn die ontstaat aan/door iets dat er niet meer is!?  Twee weken lang heb ik mezelf voorgenomen dat ik me die pijn inbeeldde, dat het tussen mijn oren zat, dat ik lichtelijk mijn verstand was aan 't verliezen!  Ook omdat de neuroloog me naar huis had gestuurd met het gevoel "maak u geen zorgen, alles is ok .. leer er maar mee leven" maar na een tijd liep ik echt de muren op (..) van de pijn, werd zelfs wakker/huilde van de pijn en had ik een punt bereikt van *fuck it all* dit is niet normaal meer .. dat men mij maar gek verklaart maar dit MOET ophouden!

Ik dus terug naar de huisarts en die ging daar vlot op in alsof het de normaalste zaak van de wereld was, ze legde me rustig uit hoe héél dat pijnproces in elkaar zit EN dat ik gerust van fantoompijn mag spreken.  Ik dus keiblij want .. ik ben niet gek aan het worden!?  Klinkt vreemd maar zo is het wel  :-)

EN ondertussen schijnt de zon dus alles komt wel goed PUNT

zaterdag 1 juni 2013

Iets anders

Je neus snuiten en het tot in je schouder voelen 'trekken'.  Het is eens iets anders!  Al goed dat ik niet verkouden ben..