woensdag 31 oktober 2012

Schrik

Gister was ronduit een baaldag!  Na een bezoekje aan mijn huisarts heb ik zowat de rest van de dag lopen huilen (hoe stoer is dat..).  En dat dankzij 1 zinnetje;
"links vooraan ligt het spraakcentrum en ik zou niet willen dat je achteraf voor verrassingen komt te staan".

En daar was die denkbeeldige telefoonboek-tegen-mijn-hoofd weer *flauw lachje*
Ik denk dan op slag dat ik niet meer ga kunnen spreken of communiceren met anderen.  Dat ik vrienden en familie niet meer zal begrijpen en dat ik niet meer zal kunnen lezen en schrijven.

De schrik sloeg me rond het hart en zit er nog steeds.  De tranen zijn al vertrokken; te weinig vocht in mijn lijf ;o)

's Avonds dan maar begonnen aan mijn vragenlijstje voor de neuroloog.  En dat wordt iedere dag langer ook al wil ik niet op alle vragen het antwoord kennen.

maandag 29 oktober 2012

facebook-gewijs

lie° is in een relatie met Jean-Jacques maar 't is ingewikkeld  ;o)

zondag 28 oktober 2012

Mijn broer

(het heeft eventjes geduurd maar ondertussen ben ik er wel klaar voor om dit de wereld in te sturen)

lieve J.
broertje

Toen ik 6 was vertelden ma en pa me dat ik een broer of zusje zou krijgen.  En ik vond dat wel ok :o)
Ik herinner me nog goed dat op 11 oktober de directrice naar mijn klasje kwam om te zeggen dat ik grote zus was geworden van een kleine broer .. en toen vond ik dat maar niets speciaals, ik begreep al dat gedoe niet!  Maar toen ik die avond met mijn meter jou kwam bezoeken en ik je mocht vasthouden groeide ik prompt 3 centimeter van trots :o)

Maar we hebben het niet makkelijk gehad hé..  En al helemaal niet toen ons moechi geheel onverwacht wegviel.  Ik stond op het punt om op eigen benen te staan en jij zat in een (natuurlijk) moeilijke periode maar hoe dan ook ik hield me voor om alles in het werk te stellen om jou door die periode te sleuren.  In overleg met moechi's familie werden (moeilijke) beslissingen genomen die véél betekenden voor jou maar waar jijzelf niets van afwist - 'dat' deel van onze familie heeft zovéél voor jou gedaan, daar heb je geen idee van!

Toch gleed je verder van ons weg, ook al deden we nog zo'n moeite.  Niet dat je op het slechte pad terecht kwam maar het goede was het toch ook niet!  Contact houden kwam steeds van één richting maar liever op die manier dan het gehele contact te verliezen, per slot van rekening had ik een belofte gemaakt waar ik me moest en zou aanhouden.  Na een tijdje leek het alsof je een iets of wat stabiel leventje had opgebouwd, ons contact verliep zelfs vlotter en het voelde goed aan.  Ok, er waren nog wel wat slippartijen maar met het nodige gezucht werden die rechtgetrokken met de nodige beloftes van jou kant .. en ik geloofde je!

Maar toen was daar 5 oktober van dit jaar.

Het nieuws van jjb wou ik je persoonlijk vertellen maar dat was niet naar jou zin.  Na enkele sms-jes had ik er genoeg van en heb je dan maar via sms het nieuws verteld en heb je verder 'a nice life' toegewenst - ook ik heb mijn grenzen!  Enkele dagen reageerde ik niet op jou berichtjes, ik val in herhaling als ik zeg dat ook ik mijn grenzen heb!  Maar via ons pa wist ik dat dit nieuws ook bij jou is aangekomen EN dat je er niet goed van was.

En toen was daar 11 oktober en uitgerekend op jou verjaardag werd er in mijn hoofd geboord.  Een dag later ging het dan nog eens grondig mis waardoor ik op de intensieve zorgen terecht kwam.

En toen heb je niet op mijn hart getrapt maar je hebt het uit mijn lijf gerukt, op de grond gesmeten en er een dansje op gedaan!?

Ok, er waren plannen om er een feestelijk weekend van te maken met vrijdagavond een filmpje en om zaterdag te gaan snowboarden in Landgraaf.  Ik weet dat het geen zin heeft om op zo'n dagen, bij zo'n gebeurtenissen, ergens neer te gaan zitten en voor je uit te staren, per slot van rekening 'hielp' je me daar niet mee verder.  En dat je vrienden op je hebben ingesproken kan ik ook begrijpen, zij bedoelden het ook goed.  Maar dat je ook effectief bent gaan snowboarden neem ik je zo ontzettend hard kwalijk!

Je hebt bewezen dat ik niet op je kan bouwen, niet op je steun hoef te rekenen.  Ergens wist ik dat al maar nu heb je het bewezen .. en niet enkel voor mij ..

Ik zou kunnen zeggen dat ik jou niet nodig heb maar dan lieg ik .. eigenlijk heb ik jou steun wel nodig maar het hoeft niet meer.  Ik krijg ongelooflijk véél steun van familie, vele vrienden en kennissen - het is hartverwarmend om dat te beseffen :o)  maar ik denk niet dat jij dat beseft want jij begrijpt zo'n vriendschap en liefde niet .. jij bent nu eenmaal enkel en alleen met jou persoontje bezig en het is spijtig om te beseffen dat zo iemand mijn broer is!  We hebben nog contact en we zullen nog contact blijven houden maar je moet niet van mij verwachten dat ik 1 woord teveel zal communiceren!  En ik val in herhaling als ik je een fijn leven toewens - en ik méén dat ook - maar je hoeft er niet op te rekenen dat ik daar veel in zal opduiken.

liefs
zus

vrijdag 26 oktober 2012

Resultaten

Owkay dus..
jjb blijkt een gespleten persoonlijkheid te hebben met zowel goede als slechte cellen (wat ik al wist!) maar het slechte gedeelte bestaat dan weer uit verschillende soorten cellen (wat nieuw is!).  We mogen  aannemen dat jjb van het kwaadaardige soort is maar dan wel één van een 'lichte' gradatie (euhm .. olé?)!

Deel1 mag/kan ik dus héél officieel afsluiten om deel2 te starten!  Deel2 deel ik op in 2.1 en 2.2; 2.1 is het nemen van een functionele MRI.  Dit is een MRI waarbij ik opdrachten zal moeten uitvoeren.  Een eerste telefoontje naar Leuven bracht de datum 26/11/'12 maar mijn neuroloog vond dat véél te lang duren (..).  Zijn supersecretaresse beloofde me om te proberen de scan te vervroegen en deze namiddag kreeg ik een telefoontje van haar dat ik maandag (!!) om 9u30 in Leuven wordt verwacht  :o)

En dan volgt 2.2 .. en daar zijn gister al ettelijke tranen voor gevloeid :o) maar is er evengoed om gelachen.  Bij 2.2 gaat men proberen om zoveel mogelijk jjb operatief te verwijderen!?  Het besef is er maar ik probeer er nog niet teveel bij stil te staan, niet zolang ik alleen ben!  Mijn arts bevestigde nogmaals dat Sint-Augustinus is uitgerust met het materiaal voor zo'n operaties en dat het een gespecialiseerd team heeft.  En ook al heb ik het volste vertrouwen in mijn arts en de mensen die hij op zijn beurt dan weer vertrouwd, toch slaat de schrik me op tijd en stond rond mijn hart en vraag ik mezelf af in welke slechte film ik terecht ben gekomen..

Maar wat moet dat moet!?
En daar gaan we dan ook voor!?  (maar af en toe een traan .. of 8 .. moet ook kunnen)

woensdag 24 oktober 2012

Feit

Een reeds geopend brik Alpro Soya Mild & Creamy yoghurt cultures Blauwe bosbes - Myrtille overleeft geen 10 dagen kliniek  :o)

dinsdag 23 oktober 2012

Orde en gemoedsrust

Het is maandag dinsdag (sorry ik sla de dagen door elkaar alsof het een lieve lust is..).  Nog steeds geen resultaten maar we zitten nog in de termijn van 2 weken 'wachttijd'.  Het is ergens wel frustrerend maar aan de andere kant heb ik op deze manier de tijd gekregen om mezelf beter voor te bereiden op wat nog moet komen!  Zo kan ik perfect terug richting kliniek vertrekken met voldoende gerief en de kledij die ik wil, ik heb voldoende voorraad van vanalles en nog wat aangelegd (van dagcrème tot tandenborstels), het appartement is aan de kant .. het klinkt vreemd maar dat dit in orde is zorgt voor gemoedsrust!

Aan de andere kant heb ik nog steeds last van jereinste paniekaanvallen ivm de epi-aanvallen.  Ook al weet ik dat die ene die me op intensieve zorgen heeft doen belanden een samenloop van omstandigheden was, doch heb ik er zo'n ongelooflijke grote schrik voor om er nog eentje op te lopen.  Het is zelfs zo dat ik mij een heus noodbandje heb aangeschaft waarop de nodige contactgegevens en dossiergegevens staan.  Krijg ik op straat een aanval laat me dan hopen dat er een omstaander de 112 belt en dat die mensen de info 'gebruiken'.  En verder heeft mijn huisarts me aanbevolen om eens te denken aan een 'alarmcentrale' voor als ik thuis ben..  Maar als je alleen bent is dat niet zo simpel!  Al heb ik achter de hoek een goede vriendin wonen en een pa in een naburige gemeente die, zodra ze een belletje van me krijgen, naar hier vertrekken.  Dat is best ok maar dan moet ik nog de kans krijgen om dat belletje te plegen..  EN het is dat feit dat me letterlijk de stuipen op het lijf doet jagen .. van een uitdrukking gesproken ;o)

Maar buiten dat alles zijn er ook vrolijke dingen!  De zalige zondag vb .. heerlijk relaxt een thee'tje in de Markt van het Felix Pakhuis.  Of de mooie maandag van gister met een lekkere maaltijd op een zonnig terras gevolgd door een fantastische dansvoorstelling in de Arenbergschouwburg!

Het was puur genieten (waarbij het niet steeds over jjb ging want die rotzak hoeft bijlange niet met alle aandacht te gaan lopen)!

vrijdag 19 oktober 2012

Details

Af en toe mogen details achterwege gelaten worden..  Zoals gisteravond bij de late ronde van de verpleging.  De verpleegster die nacht dat een epi-aanval me op intensieve deed belanden, wist me te zeggen dat het een 'schoneke' was .. zo eentje met alles erop en eraan en ik onderging de aanval naar 't schijnt in alle enthousiasme!?  Het enge is dat ik me enkel de start van de aanval herinner, nu is dat ook wel voldoende als ik het volledige verhaal heb gehoord!

Ondertussen zijn mijn epi-medicamenten in dosis verdubbeld en neem ik met veel plezier alle pilletjes die men me voorschotelt (waaronder iets dat Jean-Jacques al moet doen krimpen).  Iedere dag voel ik me iets beter en ik hoop dat ik dit weekend wat respijt krijg (en dus naar huis mag) om volgende week er volle bak tegenaan te kunnen zodra de resultaten bekend zijn!

En ik kan er niet omheen .. ik moet de wereld gewoon meedelen dat de verpleging hier schatten zijn!?  Echt lieverds!?


Aanvulling na een vrij drukke dag
De koffer is uitgepakt, de wasmachine staat gereed voor een eerste machine, boodschappen zijn gedaan, verzekerings- en ziekenkaspapieren liggen gereed om volgende week in orde gebracht te worden.  De dokter heeft me sowieso thuis geschreven tot einde van dit jaar.  Ik lig thuis op de zetel met het nieuws op de tv, de laptop op m'n schoot, de verwarming vollen bak en nog lig ik in een dekentje - er waren nog steeds geen resultaten binnen maar ik mocht naar huis.

Ik geef toe schrik te hebben, veel schrik ..  Ik geef ook toe dat het een héél emotionele dag is geweest met regelmatig tranen, tranen die nog steeds blijven komen ook al wil ik dat niet.  Ik geef toe dat ik bijna niet alleen durf zijn .. ik weet niet hoe ik het moet uitleggen..  Als ik erover nadenk zijn het zowat de meest helse 10 dagen geweest .. niet te doen .. een heuse rollercoaster!  Van overal komen bemoedigende berichtjes wat mij dan weer tot tranen beweegt, wat dan weer voor emo-toestanden zorgt en zo blijven we bezig :o)

Ik wou een moment van rust maar eigenlijkfeitelijk is dat voor niets goed..

donderdag 18 oktober 2012

Geduld en emoties en nog meer geduld en nog véél meer emoties

Ok, laat ons zeggen dat bammetjechoco mijn 'ding' is .. zoals in 'mijn ding' waar ik mijn eigen frustraties en co kwijt kan
duidelijke hint om te weten wat gaat/zal volgen, bij deze zijt u dus gewaarschuwd *vette knipoog*

Geduld is een schone zaak!?  Dat wordt hier volop ondervonden maar ik heb het ervoor over  ;o)
Geef me maar wat dagen om dingen op orde te zetten en te organiseren .. dat zorgt ook voor eigen gemoedsrust!

Het nieuwsje dat ik naar huis mocht/mag is eigenlijkfeitelijk goed en slecht nieuws..  Goed nieuws omdat ik echt wel (enkele) dagen naar huis wil om dingen op orde te zetten en voor te bereiden en slecht nieuws omdat de resultaten nog niet binnen zijn - haha als m'n neuroloog nu morgen de resultaten ontvangt kan ik spreken van .. euhm ..-nieuws maar ja .. er mezelf bij neerleggen, meer kan ik niet doen!

De schrik voor een nieuwe epi-aanval zit er verdomd goed in en dat zorgt af en toe voor jereinste paniekaanvallen (o ja nu dat ook nog) - ik slaap hier in de kliniek letterlijk met de alarmbel in mijn handen want met de zware aanval vrijdag/zaterdagnacht heb ik nog geprobeerd te bellen maar dat is me niet gelukt..  Omdat ik echt wel wat wil doen aan die paniekaanvallen heb ik mezelf voorgenomen om in de bib een zelf-relax-ademhalings-toestand-handboek (of hoe noem je zo'n ding) te zoeken want mezelf opjutten en zenuwachtig maken zou zo'n aanval in de hand werken .. of wat had je nu gedacht  :o)  Veel (verschillende) emoties zijn en weinig slaap zijn trouwens ook niet goed voor die dingen en laat dat nu net dingen zijn die ik regelmatig op mijn weg tegenkom de laatste dagen - of hoe moet ik het anders omschrijven..  Op zoek dus naar zo'n relaxatietoestanden!

Verder voel ik dat ik de medicatie niet van de minste is..  Ik krijg al medicatie die Jean-Jacques doet krimpen en dat die niet van de minste is heb ik gister mogen ondervinden.  Nu is het wel zo dat ik gister enorm blij was met het nieuws van het naar-huis-gaan en dat de combinatie emoties/plannen maken/medicatie hebben ervoor gezorgd dat ik 's middags ongeveer anderhalf uur op mijn bed ben kunnen gaan liggen.

Het is ook vervelend te moeten toegeven dat dat alles zo'n impact heeft!  Het zal wennen worden om te moeten 'inbinden' - voor iemand die anders regelmatig van hot naar her holt zal het kalmer-aan-MOETEN-doen geen makkie worden..

Ook emotioneel is het een 'helse' week geweest!  Ik troost mezelf met de gedachte dat dat wel normaal is en ik schuif het ook gedeeltelijk in de schoenen van de medicatie!  Het 2de wat ik doe bij onverwacht bezoek is met tranen in mijn ogen me excuseren *bloos*
Uiteraard zorgen die paniekaanvallen ook voor de nodige tranen wat me zo verdomd razend maakt .. ik kan en wil niet toegeven aan 'dat ding' en door die tranen heb ik het gevoel me al gewonnen te geven WAT LANGS GEEN KANTEN IS - LAAT DAT VERDOMD Héél DUIDELIJK ZIJN

Van overal hoor ik verhalen van mensen die wel mensen kennen die hetzelfde hebben meegemaakt en die er allemaal 200% zijn doorgekomen!?  De wetenschap staat ver, héél ver en daar ga ik nu eens goed gebruik van maken sé!?

lie en de 'tirret'



zie-de-ze-die pinnetjes er al uithalen met een ontnieter ;o)

woensdag 17 oktober 2012

Een bewogen week

Ik maandag dus binnen.  Alles ging 'goed', ok ik geef toe dat het bezoek wat veel was (zo ook de zenuwen).  Dat alles en een natuurlijke reactie van mijn lichaam resulteerde vrijdag (een dag na de biopsie) in een grote epilepsie-aanval, gevolgd door 2 kleintjes waardoor ik dan weer op intensieve zorgen terecht kwam - tja .. opgehoopt wondvocht in mijn hoofd met al mijn verstand en dan nog een Jean-Jacques die daar niet hoort  ;o)

Maar nu zijn we woensdag 17/10/'12 en ik heb de dokter deze ochtend gezien.  De resultaten zijn nog (steeds) niet binnen :o(  maar - als alles goed gaat (ik spreek met 2 woorden ;o) ) mag ik vrijdag wel naar huis  :o)

Dat is toch al één goed nieuwsje!  En zodra de uitslagen bekend zijn gaan we er vol goede moed en neighard-kicking-ass-gewijs-tegenaan!?

woensdag 10 oktober 2012

d-day

morgen biopsie .. ik wou dat het vrijdag was!
Volgens de assistent is het geen zware operatie, duurt ze ongeveer een 40-tal minuten waarvan het grootste deel de effectieve plaatsbepaling zal zijn.  Wat ik best wel tof vind .. dat ze zeker weten dat ze juist zitten ;o)

Ondertussen zijn het best drukke dagen geweest!  Met enorm veel bezoek, vele bemoedigende smsjes en mailtjes.  Maar ook met een boel gelach, gezwans en cafetariabezoekjes maar toch ook donkere gedachten.  Ik wil niet vooruit lopen op de feiten en de resultaten afwachten.  Van de resultaten zal zo goed als alles afhangen, maar dan ook echt alles!  Die resultaten zullen antwoorden geven op; welke structuur, wat is de proportie goed/slecht, welke behandeling.  En ik vrees dat het echte grote circus pas binnen enkele weken zal starten zodra de uitslagen bekend zijn.

Ik heb al wel uitgemaakt dat ik het t-woord niet wil gebruiken maar ik ben er nog niet uit welk koosnaampje ik dat ding-dat-niet-in-mijn-hoofd-thuishoort zou geven; de kleine rotzak, de kapoen, de deugniet, of ga ik voor echte namen zoals Jan-Willem, Pieter-Jan, Jean-Jacques, ..

zondag 7 oktober 2012

Kwam een meisje bij de dokter

.. omdat ik het kwijt moet ..

Vrijdagochtend contact opgenomen met de dienst Beeldvorming ivm het voorschrift voor de MRI.  Het is ok als ik hen ingescande document doormail en dat ik in de loop van volgende week het origineel zal brengen - de dokter kan hierdoor al aan zijn/haar verslag beginnen.  In mijn mail bedank ik het diensthoofd nogmaals omdat ik de test mocht doen en geen nieuwe afspraak moest maken (zoals de voorschriften het voorschrijven..).

Het is een hectische voormiddag met hoog bezoek en een vervelende ICT-vergadering.

Tijdens de vergadering zie ik dat ik 2 oproepen heb gemist.  Ik verwacht een telefoontje van tante R ivm J dus dat kunnen die gemiste oproepen zijn en ik hou mezelf voor dat ik tante terugbel zodra de vergadering ten einde is.

Er is ook een voice-mailbericht achtergelaten en ik hou me voor om eerst naar het antwoordapparaat te luisteren en dan naar tante te bellen.  Ik verwacht dus tante te horen op de voice-mail maar dat blijkt niet het geval te zijn .. het is de specialist die me vraagt om zo snel mogelijk terug contact met hem op te nemen.  Ik controleer het telefoonnummer nogmaals en het blijkt dat de dokter me 2x heeft proberen te bellen.

ergens voelde dat al niet juist..

In ons bureau zie ik dat mijn collega's zijn gaan eten, het is per slot van rekening al 13u15.  Dat betekent dat ik zonder probleem aan mijn bureau naar de specialist kan bellen.

"Hallo?"
"Goedemiddag dokter, u spreekt met lie°.  Ik moest u terugbellen?"
"Ja inderdaad, goedemiddag mevrouw.  Ik zou u graag zo snel mogelijk willen zien, ik heb vandaag nog plaats om kwart na 3"
*niet goed weten hoe of wat* .. "ik euhm vandaag gaat eigenlijk niet euhm"
"Mevrouw op de resultaten van de MRI van gister zijn een aantal zaken die ik graag zo snel mogelijk met u wens te bespreken.  Ik heb nog plaats om kwart na 3!"
*goed weten dat dit niet goed is en met tranen in mijn ogen* ok .. ik zie u om euhm 17u?
*op rustige toon* "Neen .. 15u15 kwart na 3"
"Ah ja sorry.. ok tot dan"
"Ok tot straks"

Amper 20u na de MRI belt mijn specialist me op om te zeggen dat er dingen duidelijk zijn die besproken moeten worden en dat ik diezelfde dag nog bij hem op consultatie mag!  Ik besef dat dit niet juist is en begin (heel stoer) te huilen .. zoals in veel huilen  :o)  (vrij vervelend als je op kantoor bent..).  Ik kan er niets aan doen, de tranen komen gewoon.  Na een tijdje gaat het beter al zien mijn ogen tegen dan rood.

Na de specialist bel ik naar mijn pa en vertel hem over het telefoontje, wanneer de afspraak is en waar de praktijk is.  We zullen elkaar daar na mijn afspraak wel zien.  Tegen dan komen mijn collega's terug, ik hou mijn mond, zonder me wat af en probeer nog wat werk te verzetten maar mijn concentratie ligt ergens anders.  Ik hou het vol tot 14u15 (het was afgesproken dat ik overuren zou opnemen), neem mijn spullen bij elkaar, wens mijn collega's een fijn weekend toe en vertrek.  Onderweg probeer ik mijn gedachten wat te ordenen en hou mezelf voor om me sterk te houden, voor hetzelfde geld is het maar een akkefietje (yeah right..)!

Om 14u45 arriveer ik aan de praktijk en parkeer mijn fiets.  Wegens toch te vroeg en gierende zenuwen besluit ik om de kookwinkel niet veel verder even binnen te springen want ik heb mijn zinnen op de witte koffiebonenmolen van Bodum gezet die de kookwinkel uiteindelijk niet heeft  :-(

Dan maar terug naar de praktijk..
15u .. 15u15 .. 15u25
"Mevrouw lie°?"  Ik wring een glimlach op mijn lippen en wens de dokter een goede middag.  Hij wijst me de weg naar zijn kabinet waar ik plaatsneem op 1 van de designerstoelen.

"Goedemiddag mevrouw lie°"
"Goedemiddag dokter" *flauw lachje*
"Mevrouw, u begrijpt dat het niet de gewoonte is dat wij de patiënten zelf contacteren omwille van resultaten?"
"mmmm" *flauw lachje* (ik was volop bezig met mij flink te houden ook al voel ik mezelf in een slechte film zitten)
"U begrijpt dan ook dat ik geen goed nieuws heb?"
ik knip van 'ja', krijg tranen in mijn ogen en voel een kikker in mijn keel kruipen (van dat flink-zijn schiet langzaamaan niets over..)
"Mevrouw lie°, op de resultaten is een letsel te zien dat die epileptische aanvallen heeft veroorzaakt.  En daardoor hebt u ook een verminderde reactie in uw rechterarm en -been.  U krijgt onmiddellijk medicatie en ik wil u maandag opnemen voor verder onderzoek en een behandeling te starten."
..

Flink-zijn heeft zijn grenzen en ik heb de mijne bereikt!

Iets later, terwijl er af en toe een traan over mijn wang rolt, wordt mijn hersenactiviteit nog gemeten, ik schaam me dood en excuseer me maar het lijkt alsof de dokter het wel begrijpt en hij laat me huilen.  Ik bedenk dat hij misschien wel meer huilende mensen voor zich krijgt.  Als ik vraag hoelang dit alles zou kunnen duren denk ikzelf aan enkele weken .. de dokter zegt dat hij er geen tijdspanne op kan kleven maar dat ik wel eens enkele maanden buiten roulatie zou kunnen zijn.  Welke testen ik allemaal zal moeten ondergaan weet ik niet maar er zit alvast een biopsie tussen.

Ik vraag wel wanneer de dokter me in de kliniek verwacht en hij herhaalt dat hij me zo snel mogelijk 'bij hen' willen hebben om dit verder uit te zoeken.  Maandag zou het beste zijn.  En niet enkel mag ik geen auto meer rijden mijn fiets laat ik ook beter aan de kant staan.  Ik moet diezelfde dag nog met de medicatie starten en maandag om 8u30 word ik in de kliniek verwacht.

De dokter vraagt of ik nog vragen heb maar ik kan niet nadenken!  Ik hoor mezelf wel vragen waar het letsel zich bevindt en of het een tumor is..  Het is een tumorachtig letsel en het bevindt zich links vooraan in mijn hoofd.  Wat blijft hangen is dat ik enkele maanden buiten strijd kan zijn.  En dat ik daar dus even geen zin in heb!

Ik betaal en ga naar de secretaresse die me een kamer zal regelen in de kliniek.  Als ik snikkend vertrek zegt ze me nog dat ik in goed handen ben :o)

Ik kom buiten, zoek mijn zakdoek, hoor een claxon en zie mijn pa geparkeerd staan .. ik stap op de wagen af, stap in en stort in elkaar..  Het is lang geleden dat ik nog zo heb gehuild!  Met horten en stoten doe ik het verhaal aan mijn pa die me sust.  Ik moet nog naar het werk bellen ivm de verzekering.

..

Ondertussen is het zondagavond en is de eerste paniek geminderd.  Het is een hectisch weekend geworden, vol met boodschappen doen, papieren bij elkaar zoeken, telefoontjes en smsjes.  Morgenvroeg komt mijn pa me halen en gaat het richting kliniek!  Ik ben gepakt alsof ik 3 weken op vakantie vertrek (laat ons hopen op goed weer  ;o)).  Ik weet niet of de kliniek internettoegang heeft, ik hoop van wel want ik weet nu al dat ik ergens mijn frustraties hieromtrent kwijt moet  ;o)

later meer - wees daar maar zeker van  ;o)

donderdag 4 oktober 2012

Eventjes snel dus

Deze vooravond had ik om 17u30 een afspraak om een scan te laten nemen.  Dus had ik mezelf voorgenomen om later te werken, om van het werk rechtstreeks naar de kliniek te fietsen, eventjes snel onder de scanner te gaan en dan naar huis om de wekelijkse kuis aan te vangen.

Althans dat dacht ik..

In de kliniek gearriveerd kwam ik via een heus gangensysteem bij de beeldvorming terecht.  Ik meldde me aan en er werd me meegedeeld dat er een MRI gepland stond.  Nu is het zo dat sinds het ongeval ik wat problemen heb met mijn geheugen (vooral met data en tijdspannes) en voor dit onderzoek had ik het/een voorschrift van de arts nodig.  Dat voorschrift ligt momenteel naast mij op tafel!  Maar ik heb de MRI toch mogen 'ondergaan' toen ik zei dat het om een epilepsie-onderzoek ging - ik mag trouwens niet vergeten om dankuwel-chocolaatjes mee te nemen als ik het voorschrift ga afgeven op de dienst want normaal gezien hadden ze me dat onderzoek moeten weigeren en had ik een nieuwe afspraak (voor binnen enkele weken) moeten maken.

En ik heb het over 'ondergaan' want dinnen scan die ik eventjes snel ging laten nemen bleek een onderzoek van 20 minuten te zijn met als toemaatje enkele 'foto's' met contrastvloeistof!  Niet alleen werd ik 20 minuten getrakteerd op een hels lawaai, ik kreeg op het einde nog een baxtertje .. kwestie van een leuke afsluiter te hebben :o)

Ik zal blij zijn als binnen 2 weken alles achter de rug is en ik weer voor de specialist zit!  En ik zal helemaal tevreden zijn als die wat antwoorden voor me heeft!

dinsdag 2 oktober 2012

Beslissingen

Gister zag ik een lief, schattig maar stoer mini'tje voorbijzoeven en nam het besluit om mezelf zo'n tuteke cadeau te doen zodra ik de lotto zou winnen.  De gedachte daarbij zorgde voor een glimlach op mijn snoet maar toen besefte ik dat zoiets dus niet meer kan/mag - alé jawel kopen is één ding maar er zelf mee mogen rondrijden een ander en dan heb ik er ook niet veel aan!  Dus zal het maar bij de aankoop van dat dakappartement op 't Eilandje blijven.

Ne mens moet beslissingen nemen in het leven, nietwaar  ;o)