woensdag 30 december 2009

Parijs - Wat bijblijft

Wat me het meeste bijblijft zijn de daklozen.  Je zal er zeker en vast al eens van gehoord hebben - en vergeet de actie van vorig jaar niet waarbij een organisatie tentjes langs de Seine had gezet waardoor mensen een nacht konder ervaren wat daklozen moeten doorstaan - maar het is en blijft een .. akelig zicht.

Het is niet meer dan een hoopje 'rommel' waar je ergens dan een 'gevulde' slaapzak in kan onderscheiden.  Op de zijtrappen van de Opera, langs de rivier, in de buurt van de Bastille, 2 straten van het appartement, ..  Overal heb ik daklozen opgemerkt!

Goed ingeduffeld in een warme jas, handschoenen aan en een sjaal en muts in mijn rugzak voelde ik me toch wat schuldig.  En op een ogenblik kom je op een punt waarbij je beseft dat je zulke schreinende situaties bij ons amper in het 'oog springen', letterlijk dan!  En toch weet je er in ons eigen landje ook mensen zijn zonder dak boven hun hoofd.  Maar aan de Antwerpse Opera zie je op de uiterst rechtse trappen geen versleten slaapzak liggen met een onverzorgde krullebol op het einde, of aan het Steen zitten geen 3 onverzorgde mannen bij een vuurkorfje met iets verder een bekertje voor kleingeld.

En het klinkt vreemd maar ik heb meer dan eens een schuldig gevoel over me heen gekregen.  Want wat je niet ziet blijft minder lang hangen en zodoende besteedt je er ook geen aandacht meer aan.

dinsdag 29 december 2009

Parijs - Een ontmoeting

Na een middag in het museum kuierde ze nog wat in de buurt rond en stapte een kledingzaak binnen.  Ze neemt 2 mutsen vast en terwijl ze het labeltje zoekt springt achter haar iemand de zaak binnen, zoekt haar met zijn ogen, stapt op haar af en tikt haar op haar schouder.

Ze draait zich om en voor haar staat een jonge kerel, een 'kopje' kleiner dan zijzelf, stoppelbaardje, zwart haar en guitige ogen.  Hij merkt dat ze is verschoten en excuseert zich.  Hij vraagt of ze Frans spreekt, ze knikt maar zegt toch iets of wat verlegen 'un petit peu'.  Hij kijkt verbaasd en vraagt of ze dan geen Franse is.  Ze lacht en zegt van niet, ze is Belgische en komt uit Antwerpen, ze begrijpt het Frans maar het spreken valt haar iets moeilijker en in zichzelf vraagt ze zich af waar dit naartoe gaat.

Hij is verrast dit te horen want op de relaxte manier waarop ze rondliep was hij ervan overtuigd dat ze een Franse was.  En in 1 adem verteld hij erbij dat ze een mooie verschijning is, ze heeft een mooie rechte houding, ellegante schouders en vraagt haar of ze misschien een danseres is.  Ze kan een lach niet onderdrukken en stelt hem voor de 2de keer teleur, ze danst niet.

En ook al is ze blij met dat compliment, toch gaat dit gesprek steeds een vreemdere kant op.  Van zichzelf vindt ze dat ze er maar wat nonchalant rondhing, kuierend tussen de menigte Japanners, haar rugzak op haar rug en haar jas tussen de lussen van de rugzak gestoken zodat ze hem niet zou moeten dragen.  Ze had zich voorgenomen enkele dagen in de menigte op te gaan, haar haar op een iets of wat seutige manier bij elkaar, bril iets naar voren en met haar handen in de jeanszakken de jachtige leefwereld van anderen in zich opnemen.  En nu staat daar plots een 'vreemd mannetje' voor haar dat onder de indruk is van haar!  Even snel vraagt ze zich af of het er tegenwoordig misschien zo aan toe gaat of is deze manier van benaderen eigen aan de stad?  En in diezelfde gedachte krijgt hij alvast de origineelste-benadering-award van haar, maar dat zegt ze niet luidop.

Hij merkt dat ze zich wat onwennig voelt en legt haar uit dat hij student aan de school van het museum is en dat hij een tijdelijke tentoonstelling komt bezoeken.  En dan vraagt hij haar of hij haar mag schilderen.

Bij zichzelf denkt ze dat ze hem verkeerd heeft begrepen en excuseert zich maar hij stelt haar krak dezelfde vraag.  Hierdoor weet ze al helemaal niet meer waar ze het heeft - een meid op zichzelf in een vreemde stad en dat dit - haar woordenschat laat haar in de steek en na enkele stotterende Franse woorden stapt ze over op het Engels.  Ze maakt hem duidelijk dat ze daar toch niet zo heel veel zin in heeft.  Maar hij laat haar niet uitspreken en vraagt hoe lang ze blijft.  Gedachten en mogelijke smoezen suizen door haar hoofd maar ze zegt eerlijk dat ze tot maandag blijft maar dat haar dagen al wel goed vol zitten.  Hij vraagt of ze kerst bij vrienden viert en of ze nadien nog plannen hebben?

Ze merkt duidelijk welke richting dit gesprek gaat en haar gedachten vragen om een time-out.  What the heck .. Klein smoesje ..  Yes, i'm staying with friends .. We will meet each other later today..

Hij is teleurgesteld maar geeft haar toch zijn gsm-nr en e-mailadres.  Hij wacht even op haar gegevens maar die geeft ze niet.  Ze praten nog even en dan gaat hij ervandoor - die tentoonstelling wacht..  Ze zeggen tot ziens en dan draait hij zich om.  Zij zucht, ergens wel blij dat dit achter de rug is.  Ze hangt de mutsen terug en snelt de winkel uit.

Parijs - Een emo-moment :o)

Het was zalig gewoon!? Ook al ben ik (letterlijk) enkele keren verloren in de stad, het deerde me niet. Het zou wel in orde komen .. en het is ook steeds goed gekomen. Ik heb prachtige dingen gezien, schilderijen, kunstwerken, mensen, gebouwen, ..  Alles op een bepaalde relaxte-vakantiesfeer. Het klinkt vreemd en enorm emo-achtig maar ik voelde me thuis..

maandag 21 december 2009

Hola

whohoohhoo wat een fout *gniffelgniffel*
snel verbeteren..

zondag 20 december 2009

Een humeurtje

Deze vakantie gaat de geschiedenis als de vakantie-der-slechte-nachtrust!?  Deze nacht weer van 't zelfde..  Erin om iets voor middernacht, nog anderhalf uur wakker/snoezig liggen draaien, dan toch in slaap vallen en om 4u25 wakker geschoten.  Om te rotten was ik..

En sinds de buurman zijn hamertje weer heeft gevonden, ben ik terug om te rotten!?  Wat kan er in g***naam nog meer afgebroken worden in dat huis??

Today is not a good day
Today i'm not in a-Christmas-mood

vrijdag 18 december 2009

Eens goed nieuws

Een dikke omslag van de gasmaatschappij..  Ik besloot hem eventjes te laten liggen want na ontvangst van de gemeentebelasting had ik even geen zin in nog een serieuze factuur.

En daar lag hij dus al enkele dagen.  Deze ochtend zocht ik al mijn moed bij elkaar en na mijn ochtendkoffie-uit-de-Parijse-Starbucks-koffiemok nam ik vol zelfvertrouwen de omslag, scheurde de omslag open en duizelde even bij het eerste cijfer dat ik zag.  Ik zuchtte, draaide het document om op zoek naar het blad met het overschrijvingsformulier op zoek naar de vervaldatum.  En toen kon ik er even niet meer aan uit!  Op de plek waar het bedrag moest staan stonden enkele +++++++,++.

Meer uitleg kreeg ik iets daarboven.  In mijn haast las ik enkele flarden tekst: creditnota, aangerekende voorschotten, totaal terug te betalen.  En daaronder stond héél formeel: 'U heeft een tegoed van ...,.. EUR.  Dit bedrag wordt teruggestort op uw rekeningnummer ...-.......-.. voor 02.01.2010.'

En toen deed ik een dansje in mijn keuken :o)

Een weetje

Na een lange periode eet ik 2 avonden achter elkaar nog eens wat yoghurt.  En 2 avonden/ochtenden achter elkaar heb ik last van mijn maag.

Dat weten we weeral!

donderdag 17 december 2009

Haatdragend

En dan kom je viavia die ex en .. tegen op Facebook.  Ik denk dat ik nog nooit zo snel iemand heb geblokkeerd (in combinatie met nog wat aanwezige familieleden)!  Ook al is het ondertussen 2 jaar geleden, toch doet het nog steeds pijn.  Net een mes dat ze in je hart ploffen en even ronddraaien, i hate it!?

Ik ben niet echt een haatdragend persoontje.  Eer ik dat stadium bereikt heb moet men het al serieus hebben uitgehangen maar echt héél serieus!?  Ik verdraag veel, héél véél, maar trop is teveel!?

Er zijn dan ook bitterweinig mensen waar ik geen maar dan ook geen enkel goed woord over kan zeggen.  En hen 2 .. wel hen wens ik hardnekkige herpes toe!?

dinsdag 15 december 2009

Lijstjes

lijstje1 - voor 24/12
lijstje2 - tssn 26/12 en 30/12
lijstje3 - solden

't Is dat ik er zelf nog aan uit moet kunnen hé!?

De 4de dag

4 dagen vakantie (ik reken vakantie in werkdagen..) en ik loop snotterend, bibberend en rillend rond!  Op dit eigenste ogenblik zit ik op een kussen met mijn rug tegen de verwarming, heb ik een longsleeve t-shirt en 2 truien aan.  Het is 15u46, de 2de pot thee staat 'te trekken' en ook al lijkt het een aantrekkelijk idee, toch vind ik het overdreven om nu al mijn dekbed in de zetel te leggen en mezelf erin te rollen.  Niet op mijn 4de dag vakantie, hell no!?

Dilemma

Nog een mooi kleedje zien hangen..
dilemma dilemma

maandag 14 december 2009

Een belofte nakomen - deel II

Zoveel om over te bloggen dus..

Zoals de cadeautjes van de Sint voor klein petekind en zijn grote zus die ik kan bijhouden en gebruiken als kerstcadeautjes omdat ik, ondanks 2 berichtjes aan hun mama, geen reactie heb gekregen om eens langs te komen en de verrassingen te ontdekken.  Ik heb mezelf voorgenomen om er geen jaarlijkse traditie van te maken om de cadeautjes tot bij hen te brengen!

Al bij al zorgt dit wel voor een verdomd rot gevoel!  Ook al ben ik meter van de jongste, ik vind niet dat ik iedere keer cadeautjes tot bij hen moet brengen noch dat ik hen moet smeken om de cadeautjes te komen halen.  Het is misschien niet HET speelgoed en het is ook geen enorme hoeveelheid snoep maar toch..  Ik ben ook iemand die een/de attentie op prijs stelt.

Dus is het snoep ondertussen verder uitgedeeld, de leuke adventskalenders zijn naar de collega's en de chocolade letters krijgen ze met kerst.  En deze ochtend heb ik de beslissing genomen dat de leuke Cars-sloefjes terug naar de winkel gaan en omgeruild zullen worden voor een ander leuk iets.

zondag 13 december 2009

Een belofte nakomen - deel I

Zoveel te bloggen dus..

Over die ene collega die me mijn laatste werkdag de huid heeft volgescholden!?  Over hoe ik mijn werk niet goed deed, dat ik alles tegen mijn zin doe en dat ik steeds loop te zuchten en dat het van mijn gezicht af te lezen staat!?  Wel, ze heeft misschien gelijk maar probeer je maar eens te goed op je eigen werk te concentreren als er over je iemand zit die 3/4-de van de tijd luidop in zichzelf zit te praten, die je voor de minste pietluttigheden je uit je concentratie haalt en die je 'vragen stelt' in de gebiedende wijs.  Om nog maar te zwijgen van het geklaag over de baas .. als hij er niet is.. en het overdreven-vriendelijk zijn .. als hij er wel is ..

Dat was er die dag dus iets teveel aan!?  Zij roepen en tieren .. ik een poging ondernemen om haar aan het verstand te brengen dat ze met dat hysterisch gedoe nergens geraakt.  Het verleden heeft ons echter geleerd dat ze zulk gedrag (lees het roepen en tieren) als normaal beschouwd en dat zij ergens het recht heeft om dat te doen!?  Ik troost me met de gedachte dat ergens onderweg ze haar elemantaire beleefdheid is kwijt geraakt en dat ze amper beseft welk beeld ze van zichzelf neerzet.  Maar ondertussen zat ik er toch maar mee - later misschien meer want ik heb geen zin om er nog meer op in te gaan.

Want ondertussen is mijn vakantie dus van start gegaan :o)
Vorige week ben ik eindelijk mijn ticket Antwerpen-Parijs-Antwerpen gaan halen.  Best een dure affaire maar och kom.  Dankzij de bestelde VISA-kaart kan dat in de toekomst goedkoper uitvallen .. en eigenlijk viel het nog mee..  Zeker als je weet dat ik mijn oudjaar-outfit heb zien hangen (in dat klein duur winkeltje aan de Melkmarkt).

Wat is dat toch steeds met kleine, schattige, sobere winkeltjes?  Staat er ergens in een codex dat zij de duurste prijskaartjes mogen voorleggen?  Want zo'n winkels 'hangen' geen prijskaartjes aan hun kledij, neen, zij leggen die voor de paspop of zetten ze op zo'n sober, klassiek 'fotostaandertje'!  Het zijn trouwens ook die winkels die op een correcte manier het €-teken gebruiken .. namelijk voor het bedrag!

Maar in zo'n winkel heb ik dus een oh-zo-mooi-kleedje zien hangen.  Het knipoogde zelfs naar me maar een blik op het prijskaartje deed mijn linkerwenkbrauw fronsen.  Ik hield mezelf voor dat ik er toch nog enkele nachten over zou slapen maar deze ochtend, tijdens het joggen, bedacht ik me dat de oh-zo-mooie-laarzen, die ik heb gezien, €15,00 duurder zijn!?  Dus eigenlijk valt het dan toch nog mee, niet?

zaterdag 12 december 2009

Een belofte

Zoveel om over te bloggen maar zo weinig tijd..
Morgen - na de kuis - komt dat in orde!
Beloofd

woensdag 9 december 2009

Aftellen

bijna vakantie..
bijna..

maandag 7 december 2009

Pijn, vermoeidheid en vakantie

Na een leuk feestje en een vroege douche (om 3u wegens een bakgeur), lag ik zaterdagnacht/zondagochtend om 3u20 onder de lakens!  Ik heb het nog net 3u30 zien worden.  Niet veel later open ik mijn ogen en lees 06:25 af van mijn klokradio!?  Ik vloek, draai me op mijn zij, vloek opnieuw wegens een pijnlijke rug, ga dan maar op mijn rug liggen, doe mijn ogen terug dicht en besef dat ik nog steeds pompaf ben .. maar wel klaarwakker!?
 
Om te rotten was ik!?  Ergens in die nacht ben ik way over mijn vermoeidheids'limiet' gegaan en daar heb ik zondag een hele dag geniet van gehad (wat zich de volgende dagen zal verderzetten..)!  Maar het was een leuk feestje en dat maakt veel goed!?
 
En vanaf donderdag heb ik vakantie en dat maakt ook veel goed :o)

woensdag 2 december 2009

Er is nog steeds..

Gisterochtend (8u50 op kantoor) bereikte het nieuws ons dat we vandaag vanaf 8u geen elektriciteit zouden hebben..  En geen elektriciteit is niets!  Geen warm water, geen verwarming, geen werkende pc's, NIETS dus.  Zeer lastig dus!?

Maar dat was buiten mijn (bijna-op-pensioen-zijnde) baas gerekend.  Lang leve een nutteloze pc-cursus waar we morgennamiddag allen naartoe moeten, zodat enkel een oplossing gezocht moest worden voor de elektriciteitsloze voormiddag!  Na overleg met mijn naaste collega's was er overeengekomen dat zij allen in de voormiddag op verplaatsing konden.  Mijn directe chef heeft om 10u een vergadering in het provinciehuis dus dat was ook al in orde en de ICT-man mag van thuis uit werken.  De meesten moesten dus niet in de koude komen werken!

Maar dan..

Mijn baas en directe chef hebben de onhebbelijke en degoutante gewoonte om al fluisterend gesprekken te voeren in ons kantoor (baas, directe chef, ICT-man en ik delen een bureau-eiland).  En op de vraag 'Wat met de permanentie' fezelde mijn bijna-op-pensioen-zijnde-baas 'Och er is lie hé'.

..

We vieren vrijdag het pensioen van mijn baas .. misschien heeft hij me tegen dan vergeven dat ik deze voormiddag vakantie heb genomen en straks rechtstreeks naar de les ga ;o)
Och er is lie HA

dinsdag 1 december 2009

Dromen zijn bedrog PUNT

Ik heb vorige nacht zo grellig gedroomd - zodanig dat ik al rillend en angstig ben wakker geworden.  In mijn droom is mijn lievelingsnonkel bijna overleden (ja, ondanks mijn 30 heb ik nog een lievelingsnonkel) - een hartaanval op de tram!?
 
Enkele weken geleden heb ik hem voorgesteld om naar het appartement te komen kijken.  Tijdens mijn vakantie zou ik dan tot bij hen gaan en zouden nonkel en ik naar m'n appartement trekken.  Maar dat gaat dus niet door want daarvoor moeten we de tram nemen!